Het enige wat ik er tot op enkele weken geleden van wist, was dat het een muziekinstrument is dat er net zo uit ziet als het heet, dat er tien snaren op zaten en dat het op een aparte wijze bespeeld moet worden. De enige aanduiding omtrent de klank ervan gaven de platen van AIphonso Johnson mij en zodoende kwam ik tot de conclusse dat het in dit geval om een nieuw soort basgitaar ging. Niets blijkt echter minder waar te zijn, zoals later zal blijken is het één van de meest veelzijdi- ge muziekinstrumenten die er momenteel bestaan.

Inmiddels verbaast het mij daarom hogelijk dat het verkrijgen van nadere informatie zo lastig was. De meeste muziekhandelaren die ik erover aansprak wisten er evenveel van als ik of hadden er zelfs nog nooit van gehoord. Hetzelfde verging het mij tijdens interviews met buitenlandse musici, men had er weleens van gehoord en wist heel soms hoe het instrument er uitzag maar daar hield het dan mee op.

Vastbesloten er meer over te weten te komen bleef ik vragen en zo kwam ik via een Duitse relatie aan het adres van Emmett Chapman zelf, de geestelijke vader van het instrument. Zonder al te hoge verwachtingen besloot ik er een brief aan te wagen en schoof daarna de zaak wat op de achtergrond. Het was dan ook een zeer aangename verrassing toen er binnen een tijdsbestek van twee weken een kompleet pak de brievenbus binnenrolde. Met typisch Amerikaanse voortvarendheid stuurde de heer Chapman mij een heel pak recensies, een fonder en zelfs een band met zes op de Stick gespeelde nummers erop.

Toen dezelfde dag ook nog een berichtje van een Nijmeegse lezer, die ook nog wel wat over het instrument wist te vertellen ' binnenkwam, was de dag al bij voorbaat goed.